“Bilmiyorum.”

“Peki neden bana hiçbir şey söylemedin?”

Murat gözlerini yere indirdi.

“Çünkü seni korumaya çalışıyordum.”

O gece bana her şeyi anlattı.

Evin birkaç ay önce eski sahibinden kaldığını, önceki sahibinin gizemli biçimde taşındığını ve çalışma odasının duvarında gizli bir bölme bulunduğunu söylemediğini fark ettiğini anlattı.

Asıl korkutucu olan ise, gizli bölmede bulduğu eski belgelerdi.

Belgelerde bizim evimizin yıllar boyunca farklı insanlara kiralandığı ve her kiracı hakkında ayrıntılı notlar tutulduğu yazıyordu.

Murat bu yüzden geceleri beni salona oturtuyordu.

“Peki bunun ne faydası vardı?” diye sordum.

“Bir şey fark ettim,” dedi.

“Ne?”

“Bazen sen koltukta oturduğunda karşı apartmandaki aynı pencerede hareket oluyordu.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

“Yani beni yem olarak mı kullandın?”

Murat hemen başını salladı.

“Hayır. Seni korumak için neyin peşimizde olduğunu anlamaya çalıştım.”

O anda dışarıdan metalik bir ses duyuldu.

İkimiz de sustuk.

Pencereye yaklaştık.

Karşı apartmanın üçüncü katındaki perde yavaşça hareket ediyordu.

Murat polisi aradı.

Birkaç dakika sonra ekipler geldi.

Karşı apartmandaki daireye girdiklerinde kimseyi bulamadılar.

Ama içeride, bizim evimizi gören bir teleskop ve onlarca fotoğraf vardı.

Fotoğrafların en yenisi ise o gece çekilmişti.

Fotoğrafta ben salondaki koltukta oturuyordum.

Fotoğrafın altında tek bir cümle vardı:

“Artık sıra sizde.”

O gece sabaha kadar uyumadık.

Polis soruşturmayı sürdürdü ve birkaç hafta sonra olayın yıllar önce bu evde yaşayan bir adamla bağlantılı olduğunu öğrendi. Adam, evin önceki sahiplerinden birinin çalışanıydı ve yıllardır insanları gizlice izliyordu.

Her şeyi öğrendiğimizde büyük bir sessizlik çöktü evimize.

Aylarca bana tuhaf gelen o gece ritüellerinin gerçek sebebini ancak o zaman anlamıştım.

Murat bana her gece aynı şeyi istemişti çünkü dışarıdaki kişinin hâlâ bizi izleyip izlemediğini anlamaya çalışıyordu.

Ama onun da bir hatası vardı.

Beni korumak uğruna gerçeği benden saklamıştı.

Aradan bir yıl geçti.

Evden taşındık.

Yeni evimizde ilk gecemizde saat 23.40 olduğunda Murat yanıma geldi.

Bir an eski günler aklıma geldi ve istemsizce gerildim.

Murat gülümsedi.

“Artık o saatte hiçbir şey yapmana gerek yok.”

“Emin misin?”

“Eminim.”

Elimi tuttu.

“Bu kez senden sadece bir şey isteyeceğim.”

“Nedir?”

“Bana bir daha hiçbir şeyden korktuğunu saklamamanı.”

Gülümsedim.

Çünkü o gece anladım ki bazı evliliklerde en büyük tehlike, dışarıdaki insanların sakladığı sırlar değildir.

Asıl tehlike, birbirini korumaya çalışırken birbirinden gerçekleri saklamaktır.

Ve o günden sonra saat 23.40 bizim için korkunun saati olmaktan çıktı.

Birbirimize her şeyi anlatacağımıza söz verdiğimiz saat oldu.