Kocam her gece aynı saatte yanıma geliyor ve benden aynı şeyi istiyordu.

İlk zamanlar bunun sadece garip bir alışkanlık olduğunu düşünmüştüm.

Ama geceler geçtikçe, onun bu isteği beni korkutmaya başlamıştı.

Çünkü her gece saat tam 23.40’ta yatak odasının kapısında beliriyor, yüzüme birkaç saniye sessizce bakıyor ve alçak bir sesle:

“Bu gece de yapabilir misin?” diyordu.

Ne istediğini biliyordum.

Benden, evin bütün ışıklarını kapatmamı ve salonun ortasındaki eski koltuğa oturup tam on dakika boyunca hiç konuşmadan beklememi istiyordu.

Başlarda nedenini sorduğumda sadece:

“Lütfen bana güven,” diyordu.

Fakat bir insan, eşinden neden böyle bir şey isterdi?

Üstelik bunu her gece yapmakta neden ısrar ederdi?

Evliliğimizin ilk yıllarında Murat böyle biri değildi. Neşeli, konuşkan ve biraz da dikkatsiz bir adamdı. Eve geldiğinde başından geçenleri anlatır, yemek sırasında şakalaşır, hafta sonları beni dışarı çıkarmak için planlar yapardı.

Son altı aydır ise sanki başka birine dönüşmüştü.

Telefonunu sürekli sessizde tutuyor, geceleri evin içinde dolaşıyor ve özellikle de çalışma odasına kimsenin girmesine izin vermiyordu.

Bir gece dayanamadım.

“Benden sakladığın biri mi var?” diye sordum.

Murat başını kaldırdı.

“Hayır.”

“Başka bir kadın mı?”

Yüzünde kısa bir acı belirdi.

“Keşke mesele bu kadar basit olsaydı.”

O cümle içime korku saldı.

“Ne demek bu?”

Cevap vermedi.

Ertesi gece yine aynı saatte yanıma geldi.

“Hazır mısın?”

“Hayır,” dedim.

İlk kez onun istediğini yapmayacaktım.

“Bana artık nedenini söyle.”

Murat birkaç saniye boyunca sustu. Sonra cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı.

“Yarın gece sana her şeyi anlatacağım.”

“Peki bu gece?”

“Bu gece son kez yapmanı istiyorum.”

Sinirlenerek başımı salladım.

Salonun ışıklarını kapattım.

Koltukta oturdum.

Murat karşımdaki sandalyeye geçti.

Saat 23.40’tı.

Tam on dakika boyunca hiçbirimiz konuşmadık.

Fakat dokuzuncu dakikada üst kattan bir ses geldi.

Tak… tak… tak…

Murat bir anda ayağa kalktı.

“Duydun mu?”

“Evet.”

Merdivenlere doğru ilerledi.

Ben de arkasından gittim.

Üst kata çıktığımızda ses kesilmişti.

Murat çalışma odasının önünde durdu.

Anahtarı çıkardı.

Kapıyı açtı.

İçeri girdiğimizde gördüğüm şey karşısında nefesim kesildi.

Duvarlarda onlarca fotoğraf vardı.

Hepsi bizim evimize aitti.

Ama fotoğrafların çoğu gece çekilmişti.

Ben uyurken…

Mutfakta…

Bahçede…

Salonun penceresinin önünde…

Fotoğrafların bazılarında ise dışarıdaki sokak görünüyordu.

“Bunları kim çekti?” diye fısıldadım.

Murat cevap vermeden masanın üzerindeki dosyayı açtı.

“Altı ay önce bu evin güvenlik kamerasına biri uzaktan bağlandı.”

Donup kaldım.

“Ne?”

“İlk başta bunun basit bir internet saldırısı olduğunu sandım. Sonra evimizin içindeki konuşmaların bazı bölümlerinin kayıt altına alındığını fark ettim.”

“Kim yaptı?”

Murat dosyadan bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta karşı apartmanın çatısında duran bir adam vardı….Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.