Yaşlı babamı ziyaret etmek için eve geldim, ama ona banyo yaptırmayı teklif ettiğimde dehşet içinde geriye çekildi. Beden titreyerek, “Lütfen… ceketimi çıkarma,” diye yalvardı. Ceketini omuzlarından dikkatlice kaydırdığım anda, narin cildini kaplayan koyu morluklar ve ip izleri gördüm. Sonra abim ve yengemin kapalı kapılar arkasında neler yaptığını anlattı. Tartışmadım ya da sesimi yükseltmedim. Sadece telefonuma uzandım ve asla unutamayacakları tek bir arama yaptım…

Ceketin düğmelerine doğru uzandığımda babamın yaptığı ilk şey çığlık atmak oldu. Bir sonraki yaptığı şey ise, onun bu korkusunu gördüğümü abime belli etmemem için bana yalvarmak oldu.

Yetmiş sekizinci yaş günü için ona sürpriz yapmak amacıyla altı saat araba kullanmıştım. Ev her zamankinden daha düzenli görünüyordu ama yine de bir şeylerin çok yanlış olduğunu hissediyordum. Parlak öğle güneşine karşı tüm perdeler kapatılmıştı ve içerideki sessizlik huzursuz ediciydi. Abim Erdem’in eşi Hande, pahalı takıları ve sabırsız bir gülümsemeyle beni kapıda karşıladı.

“Önce arasaydın iyi olurdu,” dedi. “Babanın kafası karışıyor.”

Bir an sonra babam onun arkasında belirdi. Sadece üç ay öncesine göre çok daha zayıf görünüyordu ve evin sıcak olmasına rağmen hâlâ kalın yün bir ceket giyiyordu.

“Baba?” diye fısıldadım.

Gözleri anında yaşlarla doldu ama Hande uzaklaşana kadar bana sarılmadı.

O öğleden sonra Erdem, Hande ile birlikte ona bakmak için “her şeyden vazgeçtiklerini” iddia etti. Bana gururla market fişlerini, ilaç şişelerini ve güya tüm mali işlerini yönetmesine izin veren yasal evrakları gösterdi.

“Onun huysuzluklarına katlandığımız için şanslı,” diye ekledi Hande soğuk bir tavırla. “Sen kariyerinin peşinden gittin. Şimdi hayırlı evlat rolü kesmek için geri dönme.”

Suçluluk duygusunun beni sessiz tutacağını sanıyorlardı. Erdem’in gerçeğin cilalanmış versiyonuna inanan pek çok insanı kandırmıştı.

Sadece gülümsedim. “Haklısın. Buradayken yardım etmeliyim.”

O akşam babama banyo yapması için yardım etmeyi teklif ettim. O kadar şiddetle geri çekildi ki elindeki su bardağı kayıp düştü.

“Lütfen,” diye fısıldadı. “Ceketimi çıkarma.”

Banyo kapısını kilitledim, seslerimizi bastırmak için duşu açtım ve ceketi omuzlarından dikkatlice çıkardım.

Kaburgalarını ve omuzlarını kaplayan koyu morluklar vardı. İki bileğini de çevreleyen derin kırmızı ip izleri duruyordu. Sırtındaki taze morlukların altında daha eski sararmış morluklar yatıyordu.

Nefesim kesildi.

“Bunu sana kim yaptı?”

Dudakları titredi.

“Banka hesabımı her sorduğumda Erdem beni yatağa bağlıyor. Kâğıtlarını imzalamayı reddettiğimde Hande bana vuruyor. Unutkan yaşlı bir adama kimsenin inanmayacağını söyleyip duruyorlar.”

Sonra yazlık evi sattıklarını, iki yatırım hesabını boşalttıklarını ve her şeyi Erdem’e bırakan yeni bir vasiyetname imzalaması için onu zorladıklarını itiraf etti. Beni iki kez aramaya çalışmıştı ama Erdem telefonunu kırmış ve benim ilgilenemeyecek kadar meşgul olduğumu söylemişti. Hande ise bunu birine söylerse babamı kapalı bir bakımevine yatırmakla tehdit etmişti.

O anda korku, yerini kesin bir kararlılığa bıraktı.

Aşağıya koşup Erdem’in yüzündeki o ukala gülümsemeyi söküp almak istedim.

Bunun yerine babamı bir havluya sardım, zaman damgalarıyla her yaralanmanın fotoğrafını çektim ve net sorular sorup her cevabı belgeleyerek ifadesini dikkatlice kaydettim.

Sonra telefonumu elime aldım.

“Yargıç Kemal Bey,” dedim kısık bir sesle, “ben Başsavcı Vekili Zeynep Kaya. Bu gece acil bir koruma kararına ihtiyacım var.”… okumaya devam ediniz..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.