Sevdiğim adamla huzurlu bir geleceğe doğru yürüdüğümü sanıyordum. Sonra, tam nikâh memuru törenimizi başlatırken, nişanlımın beş yaşındaki oğlu nikâh masasına doğru koştu, arka sıradaki bir kadını işaret etti ve bağırdı: “Baba, senin zaten bir karın var.” Ahmet’e aşık olmak, geçmiş ilişkilerimde hissettiğim her şeyden çok daha yoğundu. Eğlenceli, şefkatli ve beş yaşındaki oğlu Kerem’e harika bir babaydı. Bir çocuğunun olması beni hiçbir zaman rahatsız etmemişti. Ahmet, Kerem’in annesi hamile kaldığında onunla çıkıyordu. Evliliği konuşmuşlardı ama kadın doğum sırasında hayatını kaybetmişti. Ahmet bana böyle anlatmıştı ve ben bunu hiç sorgulamamıştım. Eğlenceli, şefkatli ve harika bir babaydı. Düğün günümüzün hayatımın en mutlu günü olması gerekiyordu. Nedimem Damla saçıma bir toka tuttururken ben gelin odasında duruyordum. “Nefes alman lazım,” dedi. “Nefes alıyorum.” “Hayır, kötü haber almış bir Osmanlı kadını gibi havayı küçük yudumlarla içine çekiyorsun.” Bu beni güldürdü, muhtemelen amacı da buydu. “Nefes alman lazım.” Aynada kendime tekrar baktım. Tam da uğruna dua ettiği hayata doğru yürüyen bir kadın gibi görünüyordum. Sevdiğim bir koca ve şimdiden benimmiş gibi benimsediğim küçük bir oğlan çocuğu. Sıcak hissettiren bir ev; cuma akşamı film geceleri, pazar sabahları krepler, yerdeki çoraplarla dolu bir gelecek… Her zaman en çok istediğim o sıradan şeylerin hepsi.

Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.